Yumruğun ve tekmelerin nereden geldiğini kestiremiyorum. Sadece etrafımda “Konuş ulannn” diye bağırmanın ötesinde böğüren insanlar var. Kaç kişi olduklarını da saptamam olanaksız, her balyoz ağırlığında yumruk yediğimde gözlerim yuvalarından fırlayacak sanıyorum ama gözlerim bağlı, o bez parçası frenliyor gözlerimin ayaklarının ucuna düşmesini… Onlar “Konuş” dedikçe kafamda konuşacak, daha doğrusu atacak palavralar ama onları ikna edecek palavralar kurmaya çalışıyorum ancak beyin neyim kalmadı bende. Tekme ve yumruklarla konuşturamayınca kafama kum torbasıyla vurmaya başladılar.

Yüzümün ne duruma geldiğini merak ediyorum ama sanırım aynaya bakarsam bişey anlamam olanaksız çünkü gözlerimin şiştiğini hissediyorum. İşkencenin kaç saat sürdüğünü saptayabilmem de olanaksız, bırakın düşünme kavramını zaman kavramınız bile yok oluyor o iğrenç yerde. Bir ara baktım ki dayak faslı bitmiş, sadece refleksle ellerimi yüzüme ve karnıma götürüp getiriyorum. Size garip gelebilir ama “Keşke işkenceye başlasalar!..” diye düşünüyorum çünkü dayak faslı bitince bütün ağrıları aynı anda hissediyorum bedenimde.

Kapı bir açılıyor bir kapanıyor, Ağar Ağar adımlarla biri yaklaşıyor yanıma, yüzümü kapamışım, ayağıyla dürtüyor beni çevirmek için. Yüzüm ne duruma geldiyse kendisi bile korkuyor halimden ve hemen bağırıyor adamlarına, “Çabuk alın bunu ameliyathaneye ve yüzünü değiştirin!..”

Beynim çatlayacak gibi, ameliyata kaçta girdim yada kaç gün geçti tahmin etmem bile olanaksız. Hafifçe elimi yüzüme götürüyorum yeni yüzümü tanıyabilmek için ama her yanım Amerikan beziyle kaplı. “Cartttttttttt” diye yırtasım var ama neredeyse kolumu kıpraştıracak halim yok. Yine kapı açıldı Ağar Ağar, sanırım bu kez gelen doktor ve asistanları. Hazır olmamı söylüyorlar, yüzümü açacaklarmış.

Meraktan çatlamak üzereyim, yeni yüzümü onlardan daha çok merak ediyorum, en çok da başkasının yüzünü taşımak onun huyunu yada kişiliğini almama neden olur mu diye düşünüyorum ve korkuyorum. Beyin naklinin bu yüzden yapılmadığını biliyorum, gerçi yüz değişimi aynı etkiyi vermeyebilir ama bisüre sonra onun yüzünü devamlı aynada görmekten o olabilir miyim diye korkuyorum.

İşte o an geldi, Ağar Ağar açıyorlar yüzümü, ben de onlar da meraktan nefeslerimi tutmuş durumdayız. Birden çığlıklar gelmeye başladı, bir koşuşturmadır gidiyor, girenin çıkanın haddi hesabı yok neredeyse, henüz gözlerimi açamadığımdan ne olduğunu tam kestiremiyorum, sadece güçsüz sesimle arasıra “Ne oluyorsunuz Netekim!..” diye bağırmaya ve anlamaya çalışıyorum. Birden bir sessizlik oldu ve ses tarzı ve tonundan yüksek rütbeli bir subay olduğunu tahmin ettiğim biri bana “Geçmiş olsun paşam, nasılsınız paşam…” diye kekeleyip duruyor.

Yeni yüzümü beğenmemiş olacaklar ki ertesi gün ben yine ameliyata alıyorlar. Yine aynı merak, aynı heyecan içinde bekliyorum yeni yüzümü. Onlar benden beter durumdalar esasında, nasıl bir hata yaptıklarını anlayamasam da telaş içinde olduklarını anlıyorum. Yeni yüzüm açılır açılmaz “Bana çabuk Red-Kit kitaplarımı getirin, ayrıca hastaneyi şortumla teftiş edeceğim, takunyalarımı da getirmeyi unutmayın…” diye bağırıyorum sağa sola. Yine koşuşturmalar başlıyor odanın içinde ve “Aman ani hareket etmeyin sayın başbakanım, size 5 öğün Çikita muzu vereceğiz…” diyorlar.

Tahmin ettiğiniz gibi yine ameliyat edildim, yeni yüzümü bitürlü beğendiremiyorum onlara. Sanki ben seçiyorum bu yüzü, hem yapıyorlar hem de memnun değiller. Ameliyattan yüzümün sinirleri laçkalaşacak ve ifademin devamlı yalaka şekli alacağından korkuyorum. Neyse yeni yüzümü de açtılar ve her şey gözümün önünden AKıP gidiyor. Birden diklenip “Odada bir tane bile asker doktor kalmasın, beni One Minute’de mi ameliyat ettiniz, zaten ben daha tek yetkili, sınırsız, sorumsuz cumhurbaşkanı olmadım mı?” diye bağırırken kanter içinde yatağımda fırlıyorum.

Bu nasıl bir uykuydu diye telaşlanıyorum, elim ayağım tutmuyor. Hemen bir arkadaşımı aradım, Libre-el-al, Libre-el-al bişeyler saçmalamaktan korkuyorum. Neyse ki onun bana gösterdiği tepkiden hiç değişmediğimi anlıyorum ve ağlayarak gülümsemeye başlıyorum…  

]]> http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/27/yuz-naklim-yuzsuz-naklim/feed/ 0 ahmetnesin http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/26/devrimci-kari-kocanin-mesajlasmasi/ http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/26/devrimci-kari-kocanin-mesajlasmasi/#comments Thu, 26 Jan 2012 06:32:56 +0000 ahmetnesin http://ahmetnesin.wordpress.com/?p=896 ]]> DEVRİMCİ KARI-KOCANIN MESAJLAŞMASI!..

-          Aşkım merak etme, bu gece geç geleceğim, Uğur Mumcu anma gecesindeyim.

-          Tamam bitanem, orada olmayı çok isterdim ama ben de Odatv davasından yeni çıktım, hem çok yorgunum hem de cumaya kadar savunma hazırlamam lazım. Seni seviyorum.

-          Bitanem sabah seni uyandırmaya kıyamadım ama biliyorsun bugün çantasında çift sarılı tek yumurta bulunan 18 yaşındaki gencin duruşması var. Destek için orada olmam lazım. Seni ve kızımı çok özledim…

-          Tamam hayatım ben de birazdan çantasında 3 yumurta bulunan gencin duruşmasına gideceğim. Ona ayrıca yumurtayı Kürt bakkaldan aldığı için bölücülük davası da açılacakmış. Yemek yapamadım, erken gelirsen omlet yaparsın… Gece Aziz Nesin’i anma yemeğinde olacağım.

-          Hayatım gece ben de Deniz gezmişleri anma gecesindeydim. Bu sabah “Paralı eğitime son” pankartı açtığı için tutuklanan çocukların duruşmasında olacağım. Umarım tahliye olurlar. Seni seviyorum bitanem…

-          Canımsın, ben de “Paralı eğitime son” pankartı açtığı için tutuklanan çocukların tutuklanışını protesto etmek amacıyla pankart açan çocukların gözaltına alınmasını protesto yürüyüşündeyim.

-          Hayatım, biliyorsun KCK diye tutturdular, Kürt, Türk, Laz, Çerkez, Abhaza, Ermeni kim varsa alıyorlar. Yeter ki muhalefet olsunlar, gözaltına almaları için yetiyor. Ben bütün gün İnsan Hakları Derneği’nde olacağım, rapor hazırlayacağız…

-          Güzelim ben de Barolar Birliği’nde olacağım bütün gün. Hani geçen gün Apo’yu savunan bütün avukatları tutukladılar ya bu işi tartışacağız. Ben avukat yerine mimar, mühendis gönderelim diyorum ama ciddiye almıyorlar. Oysa imamdan bir başbakanımız nasıl oluyorsa bu sistem de olur. Evin projesini de avukatlar çizer.

-          Aşkısı, bir avukat olarak tutuklanan avukatlarla ilgili rapor hazırladım diye benim de gözaltına alınma olasılığım varmış. O yüzden bisüre buralardan uzağa gideceğim. Telefonlarımız dinlendiğinden seni bisüre aramam. Çocuklar sana emanet canım.

-          Canımcım, ben de bugün Istanbul dışına çıktım. Bırak telefonumu dinlemeyi sanırım yakın takibe başladılar. Biyerde izimi kaybettirdim ve şehir dışına çıktım. Suçsuz olarak kaçmak çok ağırıma girse de bedavadan hapse girmek istemiyorum.

-          Biriciğim bugün arkadaşım haber verdi. Oğlumuzu vicdani redci olduğu için içeri almışlar. Düşünebiliyor musun, avukatım ve oğlumun yanında olamıyorum. Seni seviyorum aşkım, geçecek bu günler.

-          Mutluluğum geçeceğine ben de inanıyorum ama nasıl geçecek bilemiyorum. Dün evi basmışlar ve kızımızı bize yardım ve yataklıktan içeri almışlar. Ne yapacağımı şaşırdım artık. Seni seviyorum bitanem…

-          Aşkım ben kadınlar koğuşundayım…

-          Anladım hayatım ben de erkekler koğuşundayım oğlumla beraber. Kızımızın yanına gönderilmesi için dilekçe verdim…

Faşizm komediye dönüşür mü diye düşündüm bütün gece, sonunda Türkiye gibi kendisini önemli ülke sanan ülkelerde dönüştüğünü gördüm. Bugün yaşadığımız kimi örnekleri bir Avrupa ülkesinde anlatsam sanırım beni bir daha ya dinlemezler yada babama verdikleri gülmece olaylarının 10 mislini bana verirler. Ben iyi mizahçı olduğumdan değil, anlattıklarımı yada yazdıklarımı uyduruyorum sanırlar.

Babam bir anısını anlatmıştı, onların zamanında bir Parmaksız Hamdi var, dönemin İstanbul Emniyeti birinci şube müdürü, yani siyasi polis şefi. Birinci şubede bir de “K masası” yani komünist masa vardı, hiç “F masası” yani faşizm masası olmadı, gerek duymadılar çünkü faşizm onlara göre çok da kötü bişey değil, sıkça sığındıkları bir liman bence. Onunla beraber bir de aklımda kalan Ahmet Demir var. Adları aklımdan hiç çıkmıyor. Çıkmıyor çünkü bu ikisi babam dahil biçok tanıdığıma işkence yapmış insanlar.

Bu ikisinden biri yıllar sonra kanser oluyor ve hastaneye yatırılıyor. Onunla ilgilenen doktor yıllar önce işkence yaptığı bir komünistin oğlu. Yatağında ağlayarak bunu doktora anlatıyor ve kendisini öldüreceğinden korktuğunu söylüyor. Doktor da rahat olmasını, tedavi için elinden geleni yapacağını anlatıyor ve ikna ediyor.

Dün Odatv davasını izlerken anımsadım babamın anlattığı bu olayı. Bunu dinlediğimde çocukla genç arası bişeydim ve kendimi doktorun yerine koymuştum. Sanırım başka bir doktorun göreve verilmesi için uğraşırdım ama yine de duygusal yanım ağır basarsa tedavisine tam bir doktor olarak katılırdım.

Dün arkadaşlarımıza işkence yapan, işkenceyle öldüren Hanifi Avcı ifade veriyordu. Kendimi birden garip buldum, “Neden dinliyorum bu herifin ifadesini!..” diye. İşte komedi burada başlıyor. Hanifi Avcı’yla beraber savunduğum kimi gazeteci arkadaşlarım yargılanıyordu aynı davadan.

Hanifi Avcı teknik olarak çok önemli bir savunma yaptı ve bilgisayarlarına yerleştirilen dosyaların nasıl yapıldığını bir bilgisayar mühendisi gibi anlattı. Ama onun dışında esasında nasıl iyi bir polis olunurun dersini de verdi. Devrimcilere karşı nasıl mücadele ettiğini anlatırken Yalçın Küçük sözünü keserek “Beni de takip ettin mi?” diye sordu, o da “İstanbul İstihbarat Şube’deyken takip ettim…” diye yanıt verdi. Takip edenle edilen aynı davada suç ortakları birilerine göre.

Bu ülkede evinde 19 çakmak bulundu diye 7,5 yıl hapse mahkum olan bir genç var. 19 çakmak örgüt üyeliğine giriyor, bakkallarda çakkalarda çakmak kalmadı yada o genç bigün olur bulamam diye koleksiyon yapmış biyerleri patlatmak için.

Davayı izlerken bir haber daha geldi, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Istanbul Üniversite’sine gelmiş ve o sırada yapılan aramalarda öğrenci Yiğit Ergün’ün çantasında 3 adet pişmemiş, atılmaya aday sarı köy yumurtası bulunmuş. Hazır olun şimdi, mahkeme Yiğit Ergün’ün çantasındaki yumurta başına 44 ay yani 3 yumurta için 11 yıl hapis istiyor. Bence MİT bu yumurtların alındığı bakkal yada marketi de soruşturmalı, köy yumurtasıysa hangi köyün hangi kümesinden geldiğini öğrenmeli ve hatta Kürt köyünden geliyorsa bölücülükten de dava açmalı. Hanifi Avcı’yı hapsederseniz soruşturma da eksik olur kardeşim…

Diyeceksiniz ki bu yazdıklarından sonra yazının başlığındaki Uğur Mumcu ne oluyor? Haklısınız, bugün Uğur Mumcu’nun öldürülme yıldönümü, onunla ilgili bişeyler yazacaktım. Ama utandım sevgili Uğur Mumcu, bu yazdıklarımı yaşıyoruz biz bugünlerde. Aynı senin olayında yaşadığımız gibi, bugünkü dinci iktidar da bulamıyor senin katilini, her olayda kendini kurtarmak istediğinden sadece derin devlet diyor ve dinci taşeronlarını görmemezlikten geliyor. Erdoğan da aynı Süleyman Demirel gibi yakında “Bana dinciler cinayet işliyor dedirtemezsiniz!..” diyecek.

İşte bu yüzden seni yazamadım bugün Uğur Mumcu, utandım bu komedi iğrençliğinden. Aklımda son İzmir’de sevgili Güldal, sen, babam ve bikaç kişi daha rakılı sohbetimiz kaldı. Önceki gün bir fotoğraf buldum, sen, babam ve İlhan Selçuk, yukarıda rakı var sanırım. Yarasın hepinize…

Yarın Odatv davası var, bugüne kadar yapılan bütün duruşmaları, sadece Odatv değil Ergenekondan tutun da Hrant Dink, KCK, üniversiteli öğrenciler, yazarlar, aydınlar, gazeteciler için açılan ve görülen davalara baktığımızda hiç umutlu gitmeyeceğim davaya… Geçen Odatv davasını gazeteci arkadaşlar sayesinde internetten ve twitterdan izlerken hakimlerin o babacan tavrı hepimizi umutlandırmıştı. Hatta hakimin Ahmet Şık yada Nedim Şener’e “Bunları da çıkınca kitap yaparsınız…” demesi sanki çıkacaklar da ertesi gün masa başına oturup kitap yazmaya başlayacaklar izlenimi vermişti herkese. Oysa Hrant Dink davası sonrası savcı ve hakimin açıklamalarını okuyunca birilerinin bizlerle alay ettiğine inanmaya başladım.

Sadece onlar mı, AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan bizimle alay etmiyor mu? Bir başbakan düşünün, bütün siyasi yaşamını, bugünlere gelmesini dini siyaset yapmaya adasın ama Türkiye’ye demokrasi getirmeye adasın kendini, evrakta sahtekarlık ve kalpazanlıktan suçlansın ama siyasi anlamda suçlanan başka partinin başkanıyla dalga geçsin yada geçtiğini sansın, siyasi görüşlerine ters gelse de “Avrupa Birliği’ne gireceğiz…” diye demeçler versin ama AB’nin gereklerini yerine getirmeyince onlara demokrasi dersi vermeye kalksın, 12 Eylül’ü yargılayacağını söylesin ama 12 Eylül darbesi hükümetinin YÖK Kurucu Üyesi yaptığı Vecdi Gönül’ü 2 dönem bakan yapsın (Daha önce bir yazımda Vecdi Gönül’ü 12 Eylül bakanı diye yazdım, Vecdi Özgül’le karıştırdım, özür dilerim), “Kürt açılımı yapacağız!..” dedikten sonra da nerede Kürt ve onların haklarını destekleyen sosyalist varsa içeri tıksın. Bu birileriyle yeteri kadar dalga geçme değil de nedir?

Geçen gün twittera bakarken sevgili Nedim Şener’in eşi Vecide’nin bir twitini okudum: “Bugün arabamızı servise götürdüm. Kızıma söyleyince, “Anne bizim şoför cezaevinde. Kim götürecekti” yanıtını aldım!..”

Bunu okuyunca çocukluğuma gittim hemen, babam tutuklandığında bana yaşatılanlar geçti gözümün önünden. Komünist olmanın tutuklanmanın ne olduğunu, nasıl bir suç olduğunu 4 yaşımda sünnet olurken öğrendim. Sonra ilkokul öğretmenimden, mahallenin cadaloz bir komşusundan, ortaokul öğretmenimden baskısı ağırlaştırılarak öğrendim.

Okul ve mahalle dışı, mecburi olmayan arkadaşlarım vardı, Hayrettin ve Emre Belli, Zeynep-Mehmet Altan, Aslı Öymen, Alev Soysal, Ilgın Su, Suphi İleri, Işık-Sönmez Baykurt, Mehmet Nazım Ran, Dürnaz Akşit, Oya Baştürk gibi aklınıza gelebilecek onlarca isim. Vecide’nin yazısını okuyunca saatlerce düşündüm, yukarıda saydığım kişilerle biz çocukluğumuzda yada gençliğimizde babalarımızın yada annelerimizin tutuklanışlarını, öldürülüşlerini, yakılışlarını hiç konuşmamışız, birbirimize dert yanmamışız. Hep yaşımıza uygun ne yapmamız gerekiyorsa onu yapmışız, yaşamın devam ettiğini faşizme inat bir şekilde sürdürmüşüz. Hem de gençliğimizde yüzde 90’ımız kendimize göre siyasetin içine girmişiz.

12 Mart darbesinden sonra 14 yaşıma 3 ay kala İngiltere’ye okumaya gittiğimde benimle aynı şehirde okuyan Akile Gürsoy vardı. Celal Bayar’ın torunuydu ve aynı bize yapılan baskılardan dolayı yurtdışında okumak zorunda kalmıştı 1 yaş büyük ablası Emine’yle. 1,5 yıl Akile’yle 10 dakika bile siyaset konuşmadık, babalarımızın, dedelerimizin anılarını anlatmadık birbirimize ama O acemiliğim döneminde neredeyse bütün hafta sonlarını yaşıtı arkadaşları yerine benimle geçirdi. İngiliz bir velim vardı ama ben sıkıştığımda onu arardım. O dönemde kimse beni O’nun kadar iyi anlayamazdı, 10 yıl arayla aynı şeyleri yaşamıştık.

İşte “Anne bizim şoför cezaevinde” beni kendi çocukluğuma götürdü. Bizimle alay ettiğini sananlarla bir çocuk ancak bu kadar güzel alay edebilirdi. Yarın en büyük isteğim bu davada tahliyelerin olması ama yaşadığım pratik bana hâlâ birilerinin bizimle alay edeceğini söylüyor.

Farkına varamadıkları bişey var ve asla farkına varamayacaklar, biz onlarla çocukluğumuzdan beri dalga geçiyoruz. “Anne bizim şoför cezaevinde”

Son zamanlardaki yazılarıma bakarak benim değiştiğimi söyleyenler var, tabii bu değişim söyleyenin bakış açısına göre değişiyor, kimisi beğeniyor, kimisi de küfrün dozajını arttırıyor. Esasında yazılarımı yayınladığım sitemden bu konuda şikayetçiyim, bana edilen küfür ve tehditleri bilmiyorum. Kendisine göre bir limiti var ve o limiti aşanların yazdıkları bana gönderilmiyor. Gönderilmiyor ama kaç kişi olduklarını sayı olarak bildiriyor. Bugüne değin 4449 sunturlu küfür yemişim ama ne olduklarını bilmiyorum.

Yazılarıma bakıyorum ama değiştiğimi göremiyorum. Değişim konusu en çok sanırım Ergenekon davasından kaynaklanıyor. Esas bu konuda hiç değişmedim, ilk gün ne diyorsam bugün de aynısını söylüyorum. Ergenekon olayını ciddiye alıyorum ama Ergenekon davasını ciddiye almıyorum.

Ergenekon olayını neden ciddiye alıyorum çünkü sosyalistler neredeyse 50-60 yıldır derin devlet olayının olduğunu söylediler. Ergenekon olayıyla beraber derin devlet artık basında çok ciddi bir şekilde tartışılmaya başlandı, bu bizim için çok önemli.

Ergenekon olayını ciddiye alırken Ergenekon davasını neden ciddiye almıyorum çünkü ben derin devleti sadece asker olarak görmüyorum. Derin devletin içinde siviller olmazsa bana göre bir hiçtir. 12 Eylül darbesi öncesi MHP ve ülkücüleri derin devletin dışında tutabilir miyiz? Faili meçhul cinayetlerde sadece dönemin genelkurmay başkanı ve askeri karakolları suçlamak yeterli olur mu? 3 gündür Diyarbakır’da kafatasları bulunuyor ve sadece konuşulan JİTEM. 3 gündür Tansu Çiller adını duyanınız var mı, ben duymadım… Tansu Çiller’in dönemine ait 3 bin klasör Ankara Gölbaşı’nda bir çukurda yakılmış olarak bulundu. Bir kısmı gizli evrak ve okunur halde. Kimi belgeler Ergenekon davasını ilgilendiriyor. Hangi mahkeme bundan dolayı Çiller’i sorguya çağırdı.

Gelelim Hrant Dink olayına, mahkeme bitti ve örgüt bulunamadı. Hrant Dink MİT tarafından üstü kapalı olarak kimin makamında tehdit ediliyor, Istanbul valisi Muammer Güler’in makamında. Hrant Dink 301. Maddeden yargılanıyor, bütün bunlar biliniyor, Trabzon’da birileri bitakım hesaplar yapıyor, bu iş Trabzon Emniyeti’ne ve Jandarması’na bilgi olarak gidiyor. Trabzon’dan Istanbul’a bilgi gönderiliyor. Bütün bunlara karşın Hrant Dink öldürülüyor.

Dava başlayınca ilginç şeyler oluyor. Dink’in ailesi valilikte kendisini uyaran 2 MİT görevlisi hakkında suç duyurusunda bulunuyor. MİT görevlisi olduğundan başbakanın izni gerekiyor ve o da veriyor. Ne mi oluyor, MİT görevlilerinin ifadelerinin alınması zaman aşımına uğruyor. Dava bitmeden zamanaşımına uğrayan fava içinde dava görmediyseniz bu Türkiye’de oluyor.

Cinayet işlendikten sonra polis bütün kamera görüntülerini topluyor. Akbank’ın sabah görüntüleri ve metro çıkışındakiler emniyette kaybolmuş. Yapı Kredi bankasının kameraları sadece o gün bozuk. Böylece 4 kişi geldikleri gün gibi aşikar olan cinayet mahallinden elde sadece 2 kişi kalıyor çünkü mahkeme elde kalan diğer görüntülerde de gözüken o 2 kişiyi araştırmaya yada soruşturmaya değer bulmuyor.

İşin ilginci polis ve MİT hem Hrant Dink’i hem de Yasin Hayal’le Ogün Samast’ı takip ediyor ve dinliyor. Yasin ve Ogün’ü işleyecekleri cinayetten dolayı izliyorlar. Kimi öldüreceklerini biliyorlar. Erhan Tuncel Trabzon emniyet ve jandarmasına 17 kez ihbarda bulunuyor ve Trabzon emniyeti gideceği adrese kadar (Fırını bile) bildiriyor Istanbul’a. Sadece adresi değil tabancanın markasını, nerede yapıldığını ve markasını da yazıyor. Bundan sonrası bir facia, Istanbul polisi 2 kişiyi görevlendiriyor ve bahsedilen adreste fırın olmadığını rapor ediyor. Sonra mı ne oluyor, bu raporun cinayetten sonra yazıldığı ortaya çıkıyor, yani o 2 görevli o gün başka yere gitmişler.

Daha sonra başbakanlık teftiş kurulunu devreye sokuyor Recep Tayyip Erdoğan ama bu araştırmayı da içişleri bakanlığı önlüyor. Sanırsınız ki başbakan hükümet de içişleri bakanı muhalefet partiden. İçişleri bakanının izin vermediği noktada Hrant Dink’in avukatı Fethiye Çetin olayı AİHM’e başvuruyor ve Türkiye –Trabzon emniyeti ve jandarması, Istanbul emniyeti, Samsun emniyeti- bu başvurudan dolayı mahkum ediliyor.

Polisiye roman yazmadığımdan ve zaten yazdığım bu kısımları artık nerdeyse ezberlediğimizden kısa geçiyorum bu bölümü. Bu dava sonuçlanmadan Istanbul Valisi Muammer Güler son seçimlerde AKP milletvekili seçildi, eski Istanbul Emniyet Müdürü şimdi Osmaniye valisi. Dedim ya cinayeti işleyenler fiziki ve teknik takibe alınmışlar ama 17’sinde Istanbul’a gelen Ogün Samast, 19 Ocak’tan yani cinayetten 1 gün öncesini anımsamıyor. Büyük olasılıkla o gün takip de edilmemiş.

Daha fazla delil anlatmaya gerek var mı, bu duruşmadan örgüt çıkabilir mi? Örgüt çıktığında yani bu dava Ergenekon davasıyla birleştirildiğinde bu hükümetin atadığı bir vali, emniyet müdürleri, MİT yetkilileri Ergenekon davasına dahil edilebilinir mi? Sizin aklınız böyle bişeyi alıyor mu?

İşte bu yüzden ben yazdıklarımda değişmedim, sadece burjuva partilerinin derin devleti yargılayamayacağını çünkü bu işin içinde sadece asker olmadığını söyledim hep. En çok faili meçhul cinayetin işlendiği Tansu Çiller dönemi neden yargılanamıyor, yargılandığında o hükümetin dışişleri bakanı Abdullah Gül, buyurun buradan yakın, hükümet bakanı olarak yargılayabilir misiniz? O dönem Necmettin Erbakan iktidardayken bugünün AKP’sini ve bu partinin kurucularını bu olaylardan soyutlayabilir misiniz? Neden AKP CHP ve BDP’nin önerdiği “Faili meçhul komisyonu” olayını devamlı erteliyor hiç düşündünüz mü? Kendisini mi yargılayacak yoksa bütün derin devleti tek başına askerin üzerine yıktığı gibi “Biz masumuz, her şeyi koalisyon ortağımız DYP ve genel başkanı Tansu Çiller yaptı…” mı diyecek. İşte bu yüzden Ergenekon olayını önemsiyor ama davasını önemsemiyorum, bana aynı Hrant Dink davasının sonucunda söylendiği gibi geliyor, birileri bizimle dalga geçiyor…

Bizim hükümetimiz zamanında Hrant Dink dışında bir cinayet işlenmemiştir.

12 yaşında 13 kurşunla tesadüfen öldürülen Uğur Kaymaz’ın ailesine başsağlığı diliyoruz, hükümetimiz zamanında işlenen tek cinayettir.

Hükümet olarak 34 kişinin katlini, pardon öldürülmesini yok ya yaşamını yitirmesini araştırıyoruz ama hâlâ bir neden bulamıyoruz, neyse ki buna benzer başka olay yok.

Biz hükümet olarak 14 yaşında parçalanan Ceylan Önkol’un cesedini bir araya getirdik, bunu bizden önce yapan bir hükümet var mı, bizden öncekileri de biliriz biz. Bildiğiniz gibi zamanımızdaki tek parçalanmadır.

Necip Hablemitoğlu yediği kurşunla kalp krizi geçirmiştir, kalp krizini araştırıyoruz. Hablemitoğlu bizim zamanımızda kurşun yiyip kalp krizi geçirerek ölen tek kişidir.

Biz hükümet olarak 2010 yılında kaybettiğimiz gazeteci Evrim Alataş’ı beraat etsin diye dün ifadeye çağırdık. Bizim hükümetimiz kadar basın özgürlüğünü düşünen hükümet olmamıştır.

Kuddusi Okkır’ın ceza alacağını biliyorduk, ceza almasın diye ölmesine izin verdik, “Nasıl bilirsiniz?” denildiğinde hukuka karışmamak için sessiz kaldık. Bu bizim hükümetimizdeki tek olaydır.

Kaşif Kozinoğlu bizim dönemimizde kalp krizi geçirerek cezaevinde ölmüştür. Muhalefet bizim zamanımızda cezaevinde başka bir kalp krizi ölümü gösteremez. Gösterenin alnını karışlarım olur biter…

Hükümetimiz zamanında Van M Tipi Cezaevi’nde intihar eden 100. Yıl Üniversitesi Genel Sekreter Yardımcısı Enver Arpalı’nın intiharı dışında intihar yoktur. F tipine koysak intiharlar çoğalır, demokratlığımızdan buradan belli.

Tolga Baykal Ceylan gözaltında kaybolan tek kişidir, gerçi hâlâ aradığımızdan kaybolduğu da söylenemez. Ben de geçen gün yaptığımız büyük adliyede kayboldum. Bunları bu kadar büyük yapmamalıydık.

Güler Zere bizim zamanımızda affedildikten bikaç gün sonra kanserden ölen tek kişidir. Affetmeden önce biz kendisini yatağa zincirleyerek elimizden geldiği kadar tedavi ettirdik.

İNSAN HAKLARI DERNEĞİ FAİLİ MEÇHUL RAPORU:

2002 – 41 ölü 18 yaralı

2003 – 80 ölü 22 yaralı

2004 – 68 ölü 56 yaralı

2005 – 43 ölü 56 yaralı

2006 – 72 ölü 13 yaralı

2007 – 103 ölü 72 yaralı

2008 – 52 ölü 117 yaralı

2009 – 91 ölü 77 yaralı

2010 – 57 ölü 96 yaralı

Dahası İlhan Selçuk, Türkan Saylan, Erhan Göksel, say sayabildiğin kadar.

Bu olaylara bir bir baktığımızda Hrant Dink davasında bir kişinin müebbet hapis cezası alması sevindiricidir.

]]> http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/18/bizim-iktidarimizda-cinayettin-bey-iyi-calismistir/feed/ 1 ahmetnesin http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/17/ogan-sizi-iplemiyor-dinlemedigi-de-fetullah-gulen/ http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/17/ogan-sizi-iplemiyor-dinlemedigi-de-fetullah-gulen/#comments Tue, 17 Jan 2012 06:15:40 +0000 ahmetnesin http://ahmetnesin.wordpress.com/?p=869 ]]> ERDOĞAN SİZİ İPLEMİYOR, DİNLEMEDİĞİ DE FETULLAH GÜLEN!..

Bu günler zor günler, herkesin neredeyse gölgesinden korkar hale geldiği, ne zaman gözaltına alınacağını bilmediği, telefonlarının dinlendiği bir dönemi yaşıyoruz. Adana TÜYAP Kitap Fuarı’nda Ahmet Şık’ın “000 KİTAP – DOKUNAN YANAR” adlı kitabını satıyordum. Herkesin korkudan ne hale geldiğini orada gördüm. Bir çift geldi, almak istiyorlar ama kızcağız “Bu kitabı internetten indirmeye bile korkuyorum…” dedi.  Sonra cıgara içmeye dışarı çıktığımda sohbet ettik, sivil polisin kitabı alanları fişlediğinden yada görüntülediğinden bile korktuklarını söylediler.

Sıkıntılı bir grup daha var, onlar da hâlâ kendilerini demokrat, sosyalist sanan ama 12 Eylül darbesinden beri sağcı-dinci iktidarları destekleyen grup. Bu grup çok enteresan bir grup yada bana öyle geliyor. İran’a şeriatı getirenleri devrimci diye yorumlayan, 12 Eylül faşist darbesinin başbakan yardımcısı Turgut Özal’ı Türkiye’nin en demokrat başbakanı olarak gösteren bir grup. İran faşist Şah döneminin yerine şeriatın gelmesini yada 12 Eylül darbecisi Kenan Evren’den sonra iki idam kararında imzası olan Turgut Özal’ın gelmesini de demokrasi adına sevindirici buluyorlar.

Bu grubun en ilginç yanı bu tip hükümetlerin yada başbakanların kendilerini dinlediklerini sanmaları. O yüzden mesela son on yılda AKP genel başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı pohpohlarken satır aralarına “Ama bu konuda şöyle yaparsanız daha iyi olur…” gibi dahiyane öneriler öne sürüyorlar.

Bunlardan en komiğime giden Taraf Gazetesi yazarı Melih Altınok’un 2010 yılının sonların da yazdığı “Başbakana solcu bir danışman lazım…” adlı yazısıydı. Güldüm çünkü Melih Altınok bu yazıyı yazarken kendisini solcu sanıyordu. Doğal olarak da bu öneriyi yaparken ya kendisini yada kendisi gibi birini öneriyordu.

Diyarbakır TÜYAP Kitap Fuarı’nın bu yıl üçüncüsüne gideceğim. Fuar dışına da 3-4 kez gittim oralara ve duyduğum Fetullah Gülen ekibinin bilhassa Diyarbakır’da çok ciddi örgütlenmesi. Gülen ekibinin Kürt sorununa nasıl yaklaştığı bilinen bir gerçek, kendisine göre bu sorunu barış içerisinde çözümünden yana. Orada kürtçe televizyon kuruyor, yeni yeni okullar açıyor. Savaştan ve ölümden yana değil Gülen ekibi. Doğal olarak da onu destekleyen solumsu, eşhellektüel ve libre-el-al yazarlar da olayın mecliste çözülmesini istiyorlar. Ve bu konuda ciddi şikayetleri var, bilhassa 34 çocuk ve gencin katlinden sonra ipler iyice koptu.

Kimi yazarlar Erdoğan’ın kendilerini dinlememesinden yakınıyorlar. Taraf Gazetesi yazarı Ahmet Altan geçen günkü yazısında “Siyasetini, toplumun taleplerine göre değil Erdoğan’ın Çankaya hayallerine göre biçimlendirmeye uğraşıyor.” diyor. Bu satırı okuduğumda çok gülesim geldi, meclis Abdullah Gül’ü 7 yıllığına cumhurbaşkanı seçiyor, milletvekilleri de 5 yıllığına seçiliyorlar. Sonra Erdoğan bundan memnun değil ve bir referandum yapılıyor. Halk referandumda cumhurbaşkanlığını 5 yıla ve kendi oylarıyla seçilmesine, milletvekili seçimlerini de 4 yıla indiriyor. Halk böyle isteyince doğal olarak meclisi bana göre erken seçimle 4 yılında tekrar seçiyor. Tek başına tekrar iktidara gelen Erdoğan bu kendi önerdiği 5 yıllık cumhurbaşkanlığı sisteminden memnun olmuyor çünkü 5 yıl olunca Gül’ün tekrar adaylığını koyma ve seçilme olasılığı var. Bunun üzerine tekrar karar alıyor ve cumhurbaşkanının 7 yılda seçileceğini söylüyor. 7 yıla çıkarınca da Gül’ün 2. Kez cumhurbaşkanı olma olasılığını yok ediyor.

Herkesin bildiği gibi Abdullah Gül ve Bülent Arınç Fetullah Gülen ekibinin adamları. Geçen gün yapılan ankette Arınç, Erdoğan cumhurbaşkanı olduğu takdirde en fazla oyu alarak başbakan yada parti başkanı olacak isim olarak öne çıkıyor. Ancak Arınç’ın önü de 3. kez milletvekili olamamaktan kesiliyor.

Bu aralar en çok konuşlan konu da Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanlığından sonra AKP dışında bir parti kurup kurmayacağı. Tabii bu parti Fetullah Glen inisiyatifinde olacak. AKP varken neden yeni parti kursunlar derseniz önceki deneyimlerden dolayı kurarlar. Anımsarsanız Turgut Özal cumhurbaşkanı olunca ANAP dağılmıştı, aynı dağılma sürecini AKP’nin de yaşayacağı gün gibi ortada.

Erdoğan bütün bunları iyi hesapladığından Doğu ve Güney-doğu’da “Kürt açılımı”nın tersine hareket ediyor. Açılıma devam ederse Gülen ekibinin orada daha rahat gelişeceğinden emin. Oysa bundan sonraki seçimde Erdoğan milletvekili olmayacağından dolayı AKP’nin dağılması yada gelişmesi onu çok fazla ilgilendirmiyor. Onun derdi Ahmet Altan’ın da söylediği gibi sadece cumhurbaşkanlığına endekslenmiş durumda.

Sanırım yeteri kadar net yazdım, bunu Ahmet Altan ve onun gibi düşünenler de bildiklerine göre neden cumhurbaşkanlığının da aynı milletvekillerine uygulandığı gibi referandum sonucundan dolayı 5. Yılda yapılmasını önermiyorlar. Önermiyorlar çünkü onların da yeni partinin oluşması için zamana gereksinimleri var. Doğal olarak Amerika’nın da zamana gereksinimi var. Bekleyelim bakalım, Fehmi Koru ne kadar inkar etse de aralarındaki kavga nereye kadar gidecek…

Sanırım uçak hikayem bitmiyor, ilk uçuşumu anımsamıyorum, annem ve babamla Ankara’ya gitmişiz. Yıllar sonra 12 Mart 1971 darbesiyle beraber uçmaya başladım. Okulda gördüğüm faşist baskılardan sonra 14 yaşımda İngiltere’ye okumaya gittim ve yıllarca gidip gelmelerimle sık sık uçmaya başladım. Yıllardır Paris’te yaşadığımdan dolayı, fuarları ve başka söyleşileri yada eylemleri sayarsam yılda 20-30 kez uçuyorum.

Geçen yıl yine TÜYAP Diyarbakır Kitap Fuarı’na gideceğim, gece bindim uçağa. Yanımda çarşaflı bir kadınla kocası var. Uçak havalandı ve biraz sonra servis başladı, ben de rakımı söyledim. Rakıyla su birleşir birleşmez, yani bardağım beyazlaşınca adam ayağa fırladı ve “Beni kaldırın buradan, bunun kokusuna tahammül edemem, hemen kusarım…” diye bağırmaya başladı. Neyse ki boş yer varmış, hostes geldi ve adamla çarşaflı karısını kaldırdı yanımdan. Uçakta boş yer olmasaydı neler olabileceğini düşünmek bile istemiyorum.

Önceki gün tam da 3 gündür yazdıklarımla ilgili bir haber okudum. THY yeni aldığı uçakta müzik, film ve TV programları sistemine bir de Kur’an-ı Kerim’in arapça ve türkçe mealini yüklemiş. Yani uçarken istediğiniz an kulaklığınızı takıp Kur’an’ı dinleyebilirsiniz!.. Nasıl bir sistem bilmiyorum ama Diyanet İşleri Başkanlığı’nın hazırladığı kayıt ve istediğiniz sureyi dinleyebiliyorsunuz.

Türbanlı bir kızı, müthiş bir makyajla ve dapdaracık elbiseyle, manken yürüyüşüyle kıvırta kıvırta yürüterek Türkiye’nin en iyi giyinen 2 Kraliçesi seçiyorsanız, 11 yaşındaki çocukları umreye götürüyorsanız ve bunu Milli Eğitim Müdürlüklerine bildirmişseniz, havaalanında üstünüzün aranması için gerektiği kadar soyunmuyorsanız ve türban size bir ayrıcalık veriyorsa, trafik polisine alkol içip içmediğiniz konusunda üfletmiyorsanz, gayet doğaldır ki uçakta da Kur’an-ı Kerim dinletirsiniz. Hatta bence Türkçe mealine hiç gerek yoktu, büyük olasılıkla bilmedikleri ve anlamadıkları arapçasını tercih ederdi bizimkiler.

İster benimle empati yapın, ister Kur’an’ı dinlemek isteyenle, bu sizin inisiyatifinize kalmış bişey ama yukarıda yazdığım Diyarbakır uçuşumu Amerika’ya yaptığımı düşünün, yani 10-12 saat uçacağım ve canım içmek istedi, tam ben içkimi yudumlarken yanımdaki adam yada kadın Kur’an dinlemeye başladı. Benim için sorun yok, ateistler için Kur’an yada ezan esnasında içki içilmez diye bir kural yok. Hıristiyanlar için de yok, yanınızdaki yabancı da olabilir. Yada kendisine göre medeni ve large giyinmiş bir genç kız da olabilir. Bence kıyamet kopar. Kur’an’ı dinleyen kişi kendi inancı gereği yanındakini ya içmemesi yada örtünmesi konusunda uyarmak zorunda.

Şimdi ben ileri demokrasi adına yada eşitlik adına o insana yani isteklerine uymak zorunda mıyım? İnanmadığım bişey adına bunu neden yapmak zorundayım yada o tavizi neden ben vereceğim de o vermeyecek? Benim o insana “Aman efendim ne demek ben rahatsız olmam, içkimi de içerim, örtünmem de, siz sabaha kadar Kur’an dinleyin…” dersem ne olur acaba?

En iyisi ben empati kurayım, kimle mi, gayet tabii ki “Üniversitelerde türbana evet” diyenlerle. Mesela böyle bir uzun yolculukta Ahmet Altan, Hasan Cemal, Murat Belge, Ufuk Uras, Cengiz Çandar ve Oral Çalışlar olsun, hepsinin yanına böyle biri düşsün. Ne yaparlar acaba, hepsi de benden daha demokrat, daha sosyalist, daha ateistler ya, gerçekten ne yaparlar. Bu öyle bir durum ki Recep Tayyip Erdoğan’ın yanında yer alıp Fetullah Gülen’e kafa tutamazlar yada tersini yapamazlar. Taviz verirler mi dersiniz. Bence değişik bir yol izlerler, THY yerine PAN – AM’la uçarlar, daha mı pahalı, onu da koyver gitsin…Demokratlık parayla mı ölçülür sanki!.. Peahhhhhhhhhhhh….

]]> http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/12/thyde-kuran-i-kerim-karmasasi/feed/ 2 ahmetnesin http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/11/diyanet-umre-ve-suudi-arabistan-celiskisi/ http://ahmetnesin.wordpress.com/2012/01/11/diyanet-umre-ve-suudi-arabistan-celiskisi/#comments Wed, 11 Jan 2012 05:14:17 +0000 ahmetnesin http://ahmetnesin.wordpress.com/?p=859 ]]> DİYANET – UMRE VE SUUDİ ARABİSTAN ÇELİŞKİSİ!..

Demokrasi tartışmasını sadece din üzerinden yapıyoruz çünkü dini konuları ön plana alan ve bütün siyasetini din üzerinden yapan bir hükümet var. Önceki gün yazdığım “Sen de Benim Gibi Soyunacaksın Türbanlı!..” başlıklı yazıma çok değişik tepkiler geldi. Bugüne kadar bana eleştiri gönderenlere çoğunlukla yanıt vermedim ama ilk kez bu yazımdan dolayı eleştirenlere 1-2 tümce söylemek isterim.

Birincisi ben arama sırasında arananların türbanını çıkarmasını söylemiyorum, pardösülerinden bahsediyorum. Bana türban diye yanıt verenler ya okuduklarını anlamıyor yada burada da türbanı ortaya atıp kendilerini çok zeki sanıyorlar. İkincisi ben bu yazıda din düşmanlığı yapmıyorum, bu aramada gömlekle kalıncaya kadar soyunmam elzemse –ki elzem, her yerde aynı şey- o zaman o kişi de gömlek yada kazakla kalacak.

Bana Haber 7’den bir yazı göndermişler, trafik polisi türbanlı birini durdurmuş ve üflemesini istiyor. Türbanlı da inat etmiş “Ben türbanlıyım, içmem ve üflemem…” diye. Kim veriyor ona bu hakkı, ya içkiyi seven birisi ve trafikten kurtulmak için direksiyona geçince türban takıyorsa. Trafikte 2-3 kişiyi ezdikten sonra mı özrü dilenir böyle bişeyin.

Dedim ya herşeyi din üzerinden tartışıyoruz diye, şimdi bir de ilkokul 5’i bitiren çocukların Umre işi çıktı. Diyanet İşleri düzenliyor bu işi.  Ordu’nun Perşembe ilçesi Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından 5 Ocak günü tüm ilköğretim ve ortaöğretim müdürlüklerine “Umre” konulu bir genelge gönderiyor. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın bir “umre programı” düzenlediği belirtilen genelgede İlçe Milli Eğitim Şube Müdürü R. Olcay Çanak imzasıyla “Bilgilerinizi ve ‘özel umre turu’ ile ilgili yazının ve programın öğretmen, öğrenci ve velilere ivedilikle duyurulmasını, katılmak isteyen öğretmen, öğrenci ve velilerin isimlerinin 09/01/2012 pazartesi günü saat 12.’ye kadar müdürlüğümüze bildirilmesini rica ederim” deniliyor.. Diyanet İşleri Başkanlığı ise Valiliğe gönderdiği kağıtta, umre gezisinin gerekçesini “Öğrencilerin bilgi, görgü ve tecrübelerinin artırılmasına ve pekiştirilmesine katkıda bulunmak, mukaddes belgelerde bulunan ve İslam tarihi açısından önem arz eden mekanların da ziyaret edilmesini sağlamak” diye açıklıyor.

Buyurun buradan yakın, 11 yaşından itibaren çocuklar umre’ye çağrılıyor, kim tarafından, devlet, laik olduğu söylenen devlet tarafından, laik olmadığını ama laik bir devleti yönetmekten rahatsız olmadığını söyleyen başbakan tarafından. Şimdi birileri çıkıp yine laisizmi yanlış anladığımızı, cahil neyim olduğumuzu yazıp durur.

Gelelim umre’ye gitme şartlarına:

-          Umre, hac zamanı olan beş günden başka, senenin her günü, ihram ile yapılan, tavaf ve sa’y yapmak ve saç kazımak veya kesmektir. Umrenin farzı ikidir. İhram ve tavaf. İhram umrenin şartı, tavaf ise rüknüdür. Sa’y ve tıraş olmak ise vaciptir. Umre, ömürde bir defa, Hanefi ve Maliki’de sünnet, Şafii ve Hanbeli’de farzdır.

-          Telbiye, tekbir, tehlil salevat-ı şerife okunarak Harem-i şerife girilir. Niyet edilip umre tavafı yapılır.  Tavaf esnasında iztibâ ve ilk üç şavtta remel de yapılır. Tavaf namazından sonra Mes’aya gidilerek umrenin sa’yi yapılır. Tıraş olunup ihramdan çıkılır. Böylece umre tamamlanmış olur. Umrede Arafat, Minâ, Müzdelife’deki menâsik, kudum ve veda tavafı yoktur.

Anlayacağınız gibi yukarıda yazılanlardan 11 yaşındaki çocuk hiçbişey anlamaz. Anlıyorsa dini ciddi bir şekilde öğrenmiş yada hatmeştir ki bu da normal okulda okuyan bir çocuk için olanaksıza yakındır. Yukarıda yazdıklarımı sözlüğe bakarsam ben anlayabilirim ama bir iddiaya varım ki kendine Müslüman diyen 10 kişiye sorsam 3’ü belki bilir, o bile iyimser bir sayı.

Şimdi gelelim esas konuya, hadi istedim, ben çocuğumu umreye götüreyim, dediğinde bunu gerçekleştiremiyorsun. Hazır olun, size ilginç bir not düşeceğim: “Çocukları ile beraber gidecek Aileler için çocukların kayıtlı bulunduğu anne yada baba pasaportunda çocukların fotoğraflarının mühürlü olması, Bir çocuk (bay-bayan) 18 yaşından küçük ise Anne ve Babası (her ikisi) yanında olmadan umreye gitmesine Suudi makamları tarafından izin verilmemektedir. Yabancı Pasaportu olup (T.C. vatandaşı olmayan) umreye gitmek isteyenlerin Türkiye’de oturumu olması gerekmektedir.”

Yanlış okumadınız, Suudi Arabistan anne ve babası olmadan 18 yaşından küçüklerin umreye gitmesine izin vermiyor. Oysa ne ilginç değil mi, hac’ca gitmek için bluğ çağı yetiyor ki bu kızlarda 9-12 yaş, erkeklerdeyse 12-15 olarak belirleniyor. Peki Diyanet işleri bu çocukları o yaşta nasıl götürecek umreye, nasıl bir mantık kullanacak.

Sadece çocuklar mı, diyelim ki bir kadın öğretmen götürmek istiyor, ya kocasını yanına alacak yada bir akrabasını. Akraba derken öyle “Bu akrabam” dediği kişiyle değil vukuatlı nüfus kağıdı örneğinde akrabası olduğu belli onan birisiyle. Eskiden kandırılıyormuş konsolosluk, bunun üzerine karar almış ve vukuatlı örnek istiyor. Bu dediğim 45 yaşın altındaki kadınlar için geçerli, 45 yaşındaki kadın tek başına gidemiyor umreye.

Ne hale geldik değil mi ileri demokratik ülkede. 11 yaşındaki çocukların umreye nasıl gideceğini yada neden götürüleceğini tartışıyoruz. Yarına da THY’nda dinlenen Kur’an’ı yazacağım. Türkiye demokratlaşıyormuş…

5. Adana TÜYAP Kitap Fuarı’na gideceğim, havaalanındayım. Biletimi almak için kuyruktayım, arkama 15-20 türbanlı geldi. Belli ki grup halinde gelmişler yada biyere gidiyorlar. Konuşmalarından anladığım kadarıyla girişte bir sorun yaşamışlar.

Biletimi aldım, bavulumu verdim ve cigaramı içmeye dışarı çıktım. Esasında bu olay beni deli ediyor çünkü ikinci kez kontrolden geçmem gerekiyor. Neden yurt dışında böyle değil ve sadece tek kontrolden geçilir diye düşünmüşümdür. Bizde 2 kez kontrolden geçiliyor. Oysa Paris’te havaalanına girer ve bavulunuzu verir, biletinizi alırsınız. Bavulu yer hostesi alır, polis yada güvenlik değil. Bavul sizden habersiz gider ve elektronik kontrolden geçer. Ancak uçağa giderken aranırsınız, ondan önce isterseniz 5 kez bile çıkıp girebilirsiniz aranıp taranmadan.

Bu bölümü uzun anlatma nedenim başka. Cigaramı bitirip tam tekrar gireceğim ki 60-70 türbanlı daha geldi. Doğal olarak tekrar aranma sırasına girdim, onlar da girdiler ve ben başladım montumu, ceketimi çıkarmaya. Hep beraber soyunuyoruz, hayır hep beraber soyunmuyoruz, türbansızlar soyunuyor, türbanlılar sadece çantalarını bırakıp geçiyorlar.

O zaman ilk gördüğüm türbanlıların neye sinirlendiğini anladım, güvenlikçiler büyük bir olasılıkla üstlerindekini çıkarmasını istedi ve tartıştılar. Tam bunu düşünürken benim önümde de bir tartışma başladı. Güvenlikçi kız birinin üstünü çıkarmasını istiyor, o da çıkarmak istemiyor.

İkisinin arasındaki tartışmada türbanlı haksız çünkü güvenlikçi kız iyi niyetli, hepsine aynı şeyi söylemiyor, geçerken öten türbanlıya söylüyor. Ben de geçtim ve askılarımdan dolayı öttüğümden aranmaya başladım. Aranırken güvenliğe “Neden onların üstlerini soyunmuyorlar?” dedim, dememle çocuğun suratı sahnede limon görmüş ses sanatçısı gibi ekşidi, soyunmak sözcüğü hoşuna gitmedi. “Gerekçesi olanlar soyunmayabilirler, böyle bir hakları var…” dedi. O zaman ne yaptıklarını sorduğumda da “Özel odaya götürüyoruz…” dedi. “Neden götürmüyorsunuz o zaman?” dedim. Hiç de sevimli olmayan bir ifadeyle “Götürürüz, götürürüz…” dedi. Bu arada ters bakışlar almaya başladım ve sesli sesli söylenerek gittim.

Sonrası ne oldu bilmiyorum, gittim ve uçağıma bindim. Biz orada neden soyunuyoruz, sanırım ceket yada paltomuzun içine bişey saklayabilme olasılığımızdan dolayı. Makineden geçen ceket aynı bavulumuz gibi fotoğraflanarak geçiyor. Oysa güvenliğin elindeki alet sadece metal şeylere ses çıkarıyor, ufak bir asit şişesine ses çıkartmıyor. Yani din adına giydiği o pardösüyle kesici alet dışında her şeyi geçirebilirler.

Bu ülkede 10 yıldır türban tartışılıyor ve ben üniversitelerde serbest olmasına karşı çıkanlardanım, bunu zaten bilmeyen kalmadı. Destekleyenler neden destekledi, kendilerine göre demokrasi adına, eşitlik adına desteklediler. Ben karşı çıkarken bişey daha söyledim, kapanma Kur’an’ın bir emridir, erkekler emrettiği için özgürlük değildir ve doğal olarak da şeriat yasasıdır, bunun birine izin verirseniz arkası gelir ve siz de ne olduğunuzu anlayamazsınız.

Şimdi türbanlıların havaalanında veya benzer yerlerde, yani aranması gereken yerlerde soyunmama hakkı eşitlik midir yoksa imtiyazlı bir sınıf gibi eşitliği bozmak mıdır? Ben, eşim, annem, karım yada sevgilim en minimuma kadar soyunurken onun soyunmama ve bu yüzden beni bindiğim aynı uçakta endişeye düşürme, korkutma hakkı var mı? Neyse ki aynı uçakta değildik de 100’e yakın türbanlının hangisinde uçağı patlatacak bişey var mı yok mu diye sağıma soluma bakarak gelmedim Adana’ya.

Adana’ya indiğimde hâlâ aklım o güvenlikçi kızdaydı çünkü böyle bir olaydan dolayı şikayet edilirse işinden kovulabilir. Umarım böyle bişey olmamıştır.